Over deze publicatie [About]

Ik ben er klaar mee – die sociale media die het tempo van je leven bepalen – het is een wereld die me niet vrolijk maakt. Ik probeer te ontwennen aan de verslaving van kijken naar hoe de wereld zich presenteert op basis van een selectie van berichten die me, wanneer ik het probeer te begrijpen, geen enkele toegevoegde waarde verschaft.

…

Hoe kan ik ontsnappen aan het keurslijf, de bubbel, de criteria die bepalen wat ik wel of niet mag zien, die me om de tuin leiden, soms helemaal niet waar zijn, die me verleiden tot reacties die ik me al even snel beklaag.

Ik stelde vast hoe ik al snel geïrriteerd reageerde op bepaalde onderwerpen of bepaalde auteurs. Hoe kan ik me verontschuldigen tegenover de mensen die ik heb beledigd of pijn gedaan; in deze virtuele onechte wereld van mensen die door deze media zijn beïnvloed.

Hoe sociaal zijn mijn reacties? Zijn ze er gewoon om de mens te verleiden om gelijkgestemden te bevestigen in hun on-line bestaan. Het betekent allemaal niets, al dat gedoe rond beïnvloeden, likes, volgers, … er is niets dat louter informatief probeert je op de hoogte te houden van wat je familie, vrienden, gelijkgestemde zielen doen, laten, zeggen, voelen, … het is allemaal gestuurd door algoritmes die door ziekelijke nerds in elkaar zijn gebokst om mooi in het gareel te lopen op het ritme van de klappende zweep van de commercie.

Is het vrije keuze of vrije meningsuiting? Gaat het om democratie, verkapt kapitalisme, beinvloeding? Geloof je echt dat ‘de grote leiders’ het goed voorhebben met ‘de kleine mens’? Dat Besos, Zuckerberg, Musk en andere mogols die onze aandacht proberen te oogsten, of als een vuurtje proberen op te poken zodanig dat je uiteindelijk alleen maar verschroeide aarde overhoud, waarop niets nog kan groeien zoals sociaal engagement?

Zo komt het principe van vrije meningsuiting helemaal in het gedrang, het is de geleide meningsvorming die het gesprek, de conversatie, … ondergraaft en onmogelijk maakt. Niemand kan nog het geduld opbrengen om dichter bij elkaar te komen door te luisteren naar de ‘tegenpartij’. We anticiperen, onderbreken, proberen de andere te overtuigen van ‘ons’ grote gelijk, … en gaan daarbij driest te werk.

Wat blijft er over van een diepgaande discussie waarbij je zelf niet probeert te scoren? Waar kan je jezelf zijn waar er geen bijgestuurde versies van rolmodellen zijn die je inferieur proberen te maken zodat ze helemaal in het licht komen te staan en er geen streepje schaduw over je ideaalbeeld kan vallen.

Ja, ik heb er aan meegedaan, maar ik ben het sociale internetterrorisme helemaal beu en probeer iets nuttig te vinden om de vrijgekomen tijd die ik niet meer spendeer aan 20 of 30 secondenlange stories, reels of andere publicatievormen, terug kan spenderen aan wat ik het liefst doe.

Therapeutisch schrijven om het onrecht aan te kaarten en niet bang moeten zijn voor de gevaren van de internettereur.

Nee, ze willen niet dat je nadenkt. Nadenken of denken in zijn meest primitieve vorm wordt ontmoedigd, het enige dat je moet doen is volgen. Vooral niet weerstaan aan de roep (of de echo ervan) om zelf na te denken en tot je eigen conclusies te komen. Daar valt niets te rapen voor de sociale media.

Je durft op den duur zelfs niets meer te delen of je standpunten te verdedigen, je wordt bang om te reageren, niet omdat je geen geldige mening hebt, maar omdat je angsten je leven hebben beperkt tot zwijgend te ondergaan van de tirannie van de angstcultuur – bang dat een reactie zal leiden tot trolling, bullying, en andere vormen van internetterrorisme.