Het latente racisme in ieder van ons
Het is nog geen week geleden dat ik me plotseling bewust werd dat ik ten prooi ben gevallen aan latent racisme.
Een voorbeeld
Ik had net mijn auto geparkeerd aan een bewegwijzerde wandeling van natuurpunt. Vanop een afstand zag ik een andere auto naast de mijne parkeren wat ik eigenaardig vond. Normaal stopt er hier niemand en heb ik de natuur hier helemaal voor mij alleen. Ik zag vanop diezelfde afstand een jongeman met getaande huidskleur uit deze auto stappen. Hij had me vast niet gezien en ik nam een foto van de nummerplaat – het was een Franse nummerplaat. Dat zegt al genoeg vind ik persoonlijk; je maakt je zorgen omdat er een jongeman met een beetje huidskleur naast jouw auto parkeert. De stereotypering is spijtig genoeg in geslaagd om mijn gedrag te beïnvloeden.
Dat had deze anders vriendelijke vent helemaal niet verdiend. Ik volgde het pad verder en blijkbaar was er een kortere weg want ik liep hem tegemoet. Bleek hij Frans te spreken – natuurlijk – die auto met Franse nummerplaat was niet gestolen. Hij was op bezoek geweest bij een vrienden en zag dat mijn auto er stond en ging dan ook maar even zijn benen strekken. Ik deed mijn best om de dieren bij naam in het Frans te benoemen, die ik had gezien op mijn vele wandelingen en dat was niet makkelijk. ’Des cerf’ Herten en ik herinner me al niet meer wat ik hem vertelde over de dieren die je daar kon zien – het was een vriendelijke jongeman en op het einde van de wandeling,die vreemd genoeg ook het begin was, zag ik hem net vertrekken. Hij zag me aankomen en deed het rechter raampje open om te polsen of ik ok was. Tijdens het korte gesprekje had ik hem ook verteld dat ik Parkinson had en dat ik daardoor geen al te hoog wandeltempo kon aanhouden. Vriendelijke jongen, en ik schaam me voor het twijfelen aan zijn integriteit.
Ik zou mezelf nooit als racistisch omschrijven, maar door het steeds te hebben over vreemdelingen maken we het onszelf en de andere aardig lastig. Doe zelf eens de proef op de som; wedden dat je ook gelijkaardige voorvalletjes gaat vinden. Je moet er jezelf niet voor schamen, voor het vinden van dit latent racisme, maar je mag jezelf gerust kwalijk nemen dat je zo gereageerd hebt, net zoals ik mezelf nu op de rooster leg.
Het bewijst nog maar eens hoe vooringenomen we zijn ten opzichte van de getaande persoon. We hebben allemaal graag een kleurtje om te bewijzen dat we op vakantie zijn geweest. Maar dat praat niet goed dat we onderhuids nog steeds op die verwerpelijke manier reageren ten opzichte van deze lichte tot donkere ebbenhoutenachtige huidskleur mannen. En om het racisme helemaal in een apart daglicht te stellen – vrouwen met zo’n fijn besnaarde huid worden onder de noemer ‘exotisch’ geklasseerd. Daarmee is alles zo’n beetje gezegd.
Je kan het niet bestrijden met het tegendeel te stellen wanneer je te pas en te onpas wordt bestookt met uitlatingen die de anderskleurige mens (dat klinkt toch beter dan zwarte of bruine mens bijnamen) in een slecht perspectief plaatsen. Het is niet eerlijk – ten opzichte van deze veelal minstens even lieve anderskleurige mens. Nee, anderskleurige is geen goede omschrijving want dan gaan we ervan uit dat het witte spectrum de ‘normale’ kleur is. Ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken, misschien is er geen oplossing voor, maar doe in ieder geval uw best om geen sluimerende racistische gedachten te cultiveren.
Stefan Social 